Bir kadının hayatı, çoğu zaman sessizce üstlendiği büyük sorumluluklarla doludur. Ama bu sorumlulukların en zorlayıcı, en yorucu ve belki de en anlamlı olanı çalışan anne olmaktır. Çünkü çalışan bir anne, iki ayrı dünyanın yükünü omuzlarında taşırken her iki dünyaya da eksiksiz yetişmeye çalışır. İş yerinin disiplini, evin sıcaklığı, çocukların ihtiyaçları, toplumun beklentileri ve kendi hayalleri… Hepsi aynı günün içine sığdırılmak zorundadır.
Bugün çalışan anneler modern çağın görünmez kahramanlarıdır. Her sabah uyanır, evdeki küçük bir kalbin saçını okşayıp “Anne işe gidiyor” derken aslında içinden kopan bir parçayı kapıda bırakır. Ardından işine yetişmeye çalışır; trafikle, sorumlulukla, toplantılarla boğuşur. İş çıkışı ise hızla anne rolüne geri döner: Yemek, ödev, banyo, uyku rutini… Gün biter ama çalışan annenin zihni hiç dinlenmez.
Bir yanda iş hayatı, diğer yanda anneliğin tükenmeyen mesaisi. Çalışan anne olmanın sadece fiziksel bir yorgunluk olmadığını kabul etmek gerekir. Asıl yorgunluk, bir kadının kendi kendisiyle verdiği sessiz mücadeledir.
“İşimi aksatıyor muyum?”
“Çocuğuma yeterince vakit ayırabiliyor muyum?”
“İyi bir anne miyim?”
Bu sorular, birçok annenin iç sesidir. Toplum ise ne yazık ki çoğu zaman annelikle ilgili yorum yapmaktan çekinmez. Çalışan anne çocuğunu kreşe bırakır, “Yazık küçücük çocuk…” denir. Evde bakım sağlasa “Niye işine dönmedi?” diye konuşulur. Bir anne ne yaparsa yapsın eksik bulunur.
Oysa asıl eksik olan, çalışan annelerin mücadelesini anlayabilmek, onları destekleyebilmek ve yüklerini azaltacak politikalarla yanlarında durabilmektir.
İki Hayat Tek Bedende
Bir çalışan anne, sabah işe giderken çocuğunun ateşinin çıkmasından, okuldan gelecek bir telefonla düzeninin bozulmasından, toplantı sırasında evdeki sorumluluklarını unutmaktan endişe eder. Çünkü anneliğin tatili yoktur, izni yoktur, “mesai bitimi” yoktur.
Akşam eve geldiğinde ise bir başka tempoya ayak uydurur.
“Anne acıktım.”
“Anne ödevimi yapalım mı?”
“Anne beni biraz dinlesene…”
Anne tüm yorgunluğunu bir kenara kaldırır, çünkü çocuklarının