Ne saygı kaldı ne hürmet. Neslimiz hiç iyi gitmiyor. Bu yazımın ana sebeplerinden biri geçtiğimiz günlerde bir ilde Belediye otobüsüne bindim sonraki bir durakta otobüse hamile bir kadın bindi otobüste oturan hiçbir genç bu bayana yer vermedi ve oradaki bulunan yaşlı adamlar yer verdi. Sonra bir kadın gençlere dönerek onlara kızdı. Gençler hiç umursamayarak bir de üstüne bayana laf söylediler. Kendi kendime bu defa düşündüm acaba her şeyi hak mı ediyoruz. Bu nesil nasıl bir nesil çözemedim. Sürekli sosyal medyada vs. Hep bir dolandırma, cinayeti vs. bitmiyor. Forumda bile devamlı bu tarz başlıklar açılıyor. Bazen diyorum ki düzen hep böyleydi ama biz küçüktük farkında değildik ama galiba eski insanlarda karakter vardı sonradan bozuldu. Benim çocukluğumda toplum, insanlar böyle değildi. Edep vardı, adap vardı, utanma vardı, saygı vardı, görgü vardı, şeref vardı, namus vardı, Allah korkusu vardı. Çalanın, dolandıranın, güçlü olup güçsüzü ezenin, hırsızın, utanmazlığın, yüzsüzlüğün prim yaptığı bir dönemdeyiz artık. Doyumsuz olduk, hep daha fazlasını istemeye yeltendiğimizden hak hukuk tanımama başladı, en önemlisi saygı kalmadı. TV’ler olsun yaşam biçimimiz olsun. Saygı duymayı utanılacak bir şeymiş gibi göstermeye başladı insanımız. Yaşam şartları diyor ya insanlar bakıyorum da biz çok daha iyi şartlardayız eskilere göre eskiden olan yokluklar, zorluklar şimdi kaçımıza çıksa ne kadar dayanabiliriz diye soruyorum kendime. Ama ne oldu her yeni nesilde daha bir doyumsuzluk olduğundan dolayı artık hayat şartları zormuş gibi geliyor bize. Lükse alıştırıldık yetmediğinde karşıdakinin hakkına saygı duymamayı. Çevremde benle yaşıt ya da bir tık daha büyüklere bakıyorum da kaç tanesi gerçek manada yetiştirdiği çocuk ile ilgileniyor. Sorsam çoğuna neyi eksik diyor ama o çocuğun manevi duyguları eksik en önemlisi. Mantık çok basitleşmiş. Evleniliyor, çocuk oluyor, anne baba çalışıyor kalan zamanda hepsi ya internet üzerinde ya kendi alemlerindeler. Çocuk arada boşlukta, ‘baba’, ‘telefonu al çocuğum’, ‘baba’ ‘onu al çocuğum’, ‘baba,’ ‘bunu al çocuğum.’ Alda bana bulaşma mantığı var artık çoğu ailede. Nesil ahlaki olarak da manevi olarak da hiç iyiye gitmiyor ama hadi hayırlısı. Hani bizim insanımız için derler ya hep ‘biz misafirperveriz, biz dost canlısıyız, biz milliyetçiyiz’ diye. Bence biz sadece çıkarcı bir millet olduk başka açıklaması yok. Eskiden aile terbiyesi denen bir şey vardı, sonra bu çocuklar türedi düzen değişti. Birbiriyle dalga geçme, arkasından kuyusunu kazmalar çoğaldı. Eline tespih alanı adam saydılar. ‘Bana para gelsin de nasıl gelirse gelsin, ne olursa olsun, bana dokunmasın’ mantığı geldi. Sonra ortalık iyice bozuldu zaten. Şu an verilen eğitim sisteminin de katkı payı büyük. Biz ilkokulda öğretmenlerimize saygısızlık hiç ama hiç yapmazdık, onlarda bize hiç ama hiç yapmazlardı. Bize dersleri sevdirirlerdi. Ben şu ana kadar ne öğrendiysem ilkokul öğretmenlerim sayesinde öğrendim, mekanları cennet olsun. O dönemde bize anne baba olan öğretmenlerimizden "Allah" hepsinden bin kere razı olsun. Lise üniversite derken daha sonra bir şeyler öğrenmenin sadece hocada bittiğini anladım. Daha sonrasındaki eğitim sistemini de hepiniz görüyorsunuz zaten. Bir işte karşılıklı saygı -sevgi yoksa o işin hiçbir anlamı yok kesinlikle. Yaklaşık 2-3 yıldır TV izlemeyi bıraktım maçlar dışında, ne kadar saçma programlar varsa hiçbirini izlemiyorum. Eskiden köylülerimiz kahvede toplanıp sohbet ederlerdi. Nerde o eski muhabbetler. Eskiden herkes birbirine yardım ederdi. Şimdi ise insanlar 3-5 kuruş için eşini dostunu öldürüyor. Yazık valla yazık ne diyeyim.” Avrupa Birliği, Avrupa Birliği” diye diye ülkeyi ne hale getirdiler. Sizin Avrupa Birliği dediğiniz şeyde samimiyet-dostluk denen şey yok, sadece kimse hakkını yedirmiyor o kadar. Nasıl bir ülke olduk, ağlanacak halimize gülüyoruz. Bizden sonraki nesil ne olacak?