Gazete okumanın tadı farklı. Biz Malatyalılar olarak, her yönü ile çok geride kaldık galiba. Hani bizim birlik ve beraberliğimiz? Merak ediyorum, hangi konu ve projelerde STK, dernekler, odalar kiminle bir araya gelip birlikte sorunları çözmüşler, ben görmedim. Buradan şunu da belirteyim Malatya’da 2 gazeteci cemiyeti, 10 gazeteciler derneği, 400'den fazla haber sitesi, 2 yerel gazete, 2 yerel TV, 5 dergi, ayrıca ulusal gazete ve TV temsilcileri, sosyal dernekler var. Şimdi Malatyalı bir araya geldiğinde, hiçbir kuvvet Malatyalıyı yenemez, bileğini bükemez. Bu şartlarda memleketimin insanları bir araya geldiğinde Allah’ın izniyle her konuda çözüm bulur. Malatya'da şu anda 2 tane yerel gazete çıkıyor. Bununla birlikte TV kanalarımız var. Bu televizyonlarımız uydudan ve YouTube'dan yayın yapıyor. Cep telefonu çıktığından bu yana herkes gazeteci oldu, kameraman oldu, fotoğrafçı oldu, moderatör oldu, yazı işleri müdürü oldu. vs. Arkadaşlar gazetecilik bir meslektir cep telefonunda fotoğraf vesaire çekebilirsin ama gazeteciyim diyemezsin bu iş çekirdekten yetişmeyle başlar, önce fidan sonra meyve verirsin. 1978’lı yıllarda gazete dağıtıcılığı yapıyordum. Bir öğün okul, bir öğün gazete satmak. Bu işi seviyordum hem de okul harçlığımı elde ediyordum. Yolda giderken elimizde gazete kalmazdı. Esnaf ve vatandaşa kadar herkes alıyordu. Öyle zaman olurdu ki iki-üç kez sefere çıkmak zorunda kalıyordum. Çok okunan yazarlar ve gazeteler vardı. Gazetelerin spor ve hafta sonu ekleri vardı. Kuponlar aracılığı ile çeşitli hediyeler verilirdi. Ansiklopediden kültürel setlere kadar. Gazeteciliğin bir marka değeri ve toplumda karşılığı vardı. Biz de bundan esinlenerek bu mesleğe sevdalandık. İlmik ilmik dokuyarak, kimi zaman cezasını çekerek, dişimizle ve tırnağımızla kazıyarak, ustalarımızı örnek alarak bir yerlere gelmeye çalıştık. 1974-2020 yılına kadar ulusal TV ve gazetede çalıştım. Yönetmen, program yapımcısı, kamera, fotoğraf ve spor müdürü olarak görev yaptım. 1986 yılında Köy Hizmetleri İl Müdürlüğü İl Genel Meclis Başkanlığında Basın Halkla ilişkiler Müdürlüğü Sorumluluğu yaptıktan sonra Malatya Battalgazi Belediyesinde gasilhane sorumlusu olarak emekli oldum. Basın işi o kadar yüreğimize işledi ki bu iş bırakamadım. Kısaca, bu zaman içerisinde ağır bedeller ödemek durumunda kalsak da gazeteciliği seçmekten hiçbir zaman pişman olmadık. Bu işi sevmezseniz yapamazsınız. Mektepli olmak yetmez, alaylı olmak da yetmez. Hem mektepli hem alaylı olacaksın. Daima kendini yenileyerek geliştireceksin, teknolojiye ayak uyduracaksın.  Yoksa makinenin dişleri arasında ezilir gidersin. Bu meslek bizlere çok şey kattı. En çok da manevi olarak. Yıllar önceki mücadelemizin semeresi olarak bugün gittiğimiz her yerde, karşılaştığımız her insandan sevgi ve muhabbet görüyoruz. Bunun hazzı bir başka. Haliyle mutlu oluyoruz. Fakat gelinen noktada yazılı basın can çekişiyor. En güzel yıllarına yetiştiğimiz bu kadim mesleğin galiba tükenişine şahitlik eden nesli de biz oluyoruz. Yazılı medya iki asırdır oturduğu koltuğu gözyaşları içerisinde dijital medyaya bırakıyor.