Hayatta bazı roller vardır ki insanı sadece sorumluluklarıyla değil, duygularıyla da derinden şekillendirir. Anne ya da baba olmak, sadece bir çocuğun bakımını üstlenmek değil; kendi iç dünyamızla, geçmişimizle ve eksiklerimizle yüzleştiğimiz, sürekli büyüyüp olgunlaştığımız bir yolculuktur aslında. Her çocuk, dünyaya gelişinde ailesine yepyeni bir sınav, taptaze bir umut ve bambaşka bir hikâye taşır. Biz yetişkinler ise çoğu zaman bu hikâyenin yazarları değil, sessiz ve dikkatli yol arkadaşları olmayı öğrenmek zorundayız.
Çocuk yetiştirmek; sadece iyi okullarda okutmak, karnını doyurmak ya da üstünü başını temiz tutmak değildir. Çocuğun duygularına, korkularına, hayallerine ve dünyaya bakışına da dokunabilmektir. Onun ne düşündüğünü merak etmek, iç sesini duymaya çalışmak ve her şeyden önemlisi, onu koşulsuz bir sevgiyle kabul edebilmektir. Çocuklarımız, sadece bizden değil, çevreden, yaşadıkları toplumdan ve çağın getirdiği yeniliklerden de etkileniyor. Bizler de onların dünyasına ayak uydurabilmeli, zaman zaman eğilip diz çökmeli ve onların göz hizasından bakabilmeliyiz hayata.
Bugünün çocukları, geçmişin çocuklarından çok farklı. Teknolojinin gölgesinde büyüyen, ekranlara mahkûm olan, her bilgiye birkaç saniyede ulaşabilen ama çoğu zaman duygularını ifade etmekte zorlanan bir nesil yetişiyor. Bizlerin sokaklarda oyun oynayarak, düşe kalka öğrendiği birçok şeyi onlar ekran başında seyrederek öğrenmeye çalışıyor. İşte tam da bu yüzden çocuk yetiştirmek, artık sadece fiziksel bakım sağlamak değil; ruhsal, sosyal ve zihinsel bir yolculukta onlara eşlik edebilmek, yol gösterici olabilmek demek.
Ne yazık ki çoğu zaman çocuklarımızı “bizim istediğimiz gibi” yetiştirme derdine düşüyoruz. Onlardan bizim kurduğumuz hayalleri gerçekleştirmesini bekliyoruz. Müzisyen olmak isteyen bir çocuğa mühendis olmasını, ressam ruhlu birine doktor olmasını dayatıyoruz. Oysa unuttuğumuz bir şey var: Çocuklarımız bizim uzantımız değil, kendi hayatının kahramanları. Onların duygularını anlamaya çalışmak, hata yapmasına izin vermek, düşmesine göz yummak ama kalkarken elini uzatmak; işte en büyük öğretidir. Bazen susup sadece dinleyebilmek, bazen ne yaparsa yapsın yanında olacağını hissettirebilmek, çocukların ruhunda tarifsiz izler bırakır.
Bir çocuk, sevildiğini, değerli olduğunu ve hata yapma hakkına sahip olduğunu bildiği bir evde büyürse, dünyaya da sevgiyle bakar. Hatalarını telafi etmeyi, vicdanıyla yüzleşmeyi, insan olmanın kusurlu ama güzel bir şey olduğunu öğrenir. Bu yüzden çocuk yetiştirirken en başta kendimizi eğitmemiz gerekir. Çünkü çocuk, en çok gördüğünü öğrenir, duyduğunu değil. Sabırsız bir ebeveyn, sabırsız bir çocuk bırakır ardında. Kaygılı bir ebeveyn, kaygılı bir birey yetiştirir. Mutlu, huzurlu, sevgi dolu bireyler yetiştirmek istiyorsak, önce kendi içimizdeki çocukla barışmalı, geçmişin yaralarını sarmalı ve eksiklerimizi kabullenmeliyiz.
Çocuk yetiştirmek; sabır, emek ve zaman isteyen bir süreçtir. Bazen uykusuz geceler, bazen cevapsız sorularla dolu anlar yaşanır. Çocuk büyütmek demek; kimi zaman ağlamasına izin vermek, kimi zaman omzunu açmak, kimi zamansa kendi canını dişine takıp ona yol göstermek demektir. Ne fazla müdahale ederek onun nefesini kesmeli, ne de tamamen serbest bırakıp savunmasız bırakmalıyız. Dengeli, sevgi dolu ve sağduyulu bir yaklaşım, sağlıklı bireylerin temelini atar.
Ve unutulmamalıdır ki çocuklarımıza bırakacağımız en değerli miras; iyi bir kalp, sağlam bir karakter ve temiz bir vicdandır. Maddiyat, makam, unvan gelir geçer ama vicdanlı bir insanın değeri, zamanla daha da artar. Onların gözlerinde, yıllar sonra bile parlayan bir sevgi izi bırakabilmek, hayatta sahip olunabilecek en büyük başarıdır.
Sevgiyle büyüyen her çocuk, sadece kendi dünyasını değil, çevresini ve geleceği de güzelleştirir. Bu yüzden çocuk yetiştirmek, aynı zamanda dünyayı değiştirmektir. Küçük eller büyük yarınları tutar; yeter ki bizler o elleri güvenle, sevgiyle ve anlayışla büyütelim.