LÜTFEN DİKKAT! Biraz sonra oynanacak olan Malatyaspor Elazığspor Türkiye 2. Milli Lig maçının hakem triosu ve takım kadrolarını arz ediyorum.
Bu sesi ve anonsu hatırladınız mı?
Malatya’nın Halit Kıvancı denilen, davudi sesi ve mükemmel diksiyonuyla bu anonsları seslendiren, “Hakem triosu” söylemiyle trio’nun ne demek olduğunu biz Malatyalılara öğreten usta isim Fevzi Yenerden başkası değildir…
…
Türkiye Cumhuriyeti’nin emekleme dönemlerine denk gelen 1930 yılında Malatya’nın Yeni Hamam mahallesinde dünyaya gelen Fevzi Yener DDY Katar Şefi olan babasının henüz 10 yaşındayken ölümü üzerine çok zor bir çocukluk geçirmek zorunda kalmıştır.
İki kız kardeşi ve anacığıyla yapayalnız kalan küçük Fevzi o yaşlarda evin geçimi için çalışmaya başlamıştır bile…
Kah gazete, kah gazoz satarak harçlığını çıkaran Fevzi Yener ilk okulu Gazi İlkokulunda orta ve liseyi Malatya Lisesinde bitirmiştir. O, lisede okul kitaplarını alacak parayı bulamadığı için Halk Evine gidip derslerini ansiklopedilere bakarak yapacak kadar yoksulluk çekmiş biridir…
1949 yılında İstanbul Sinemasında gişe memurluğu yaparken kız kardeşinin görüp beğenip istediği bir kızla izdivaç yapar…
Sağdıcı o yılların meşhur ismi “Davulcu Muhlis”dir. Bu yüzden çalgı ekibini de bedavaya getirdik diye gülümseyerek anlatırdı Fevzi Yener…
1950 yılında askerlik için Ankara’nın yolunu tutar. Çankaya’da eğitim sırasında oğlunun doğum haberini alır.
Oğlunun ismini sevdiği bir Beşiktaşlı futbolcuya izafeten Bülent koyar…
Askerlik dönüşü Lise mezunu olmanın avantajlarını görür ve Maliyeye memur olarak atanır. Kısa sürede şefliğe yükselir.
Daha sonra Levent, Asuman ve Ercüment adında üç çocuğu daha olur.
Yıllar öncesine, çocukluk dönemine dair bir anısıyla devam edelim;
O yıllarda küçük Fevzi’nin çevresindeki büyükler çocuklara bastonlu şapkalı insanları göstererek bunlar yamyam seni bunlara veririz seni yerler diye anlamsız bir korku salmışlardır.
Takvimler 1937 yılını gösterdiğinde yani Fevzi Yener’in 7 yaşında olduğu günlerde Atatürk ikinci kez Malatya’ya teşrif eder.
Küçük Fevzi de Atatürk’ü görme umuduyla üzerinde zıbınıyla ayakkabısız bir halde Hükümet Konağının yolunu tutar. Kalabalık toplanmış Gazi Paşa’yı beklemektedir. Sonunda Atatürk görünür. Arabadan iner ve halkı selamlayarak yürümeye başlar. Bu arada kalabalığın içinde ezilmekte olan Fevzi’nin imdadına bir büyüğü yetişir ve kucağına alır. Atatürk’ü rahatlıkla görebilen Fevzi elinde bastonu, başında fötr şapkasıyla Atatürk’ü görünce kafasında yaratılan “yamyam” imajı birden canlanır ve büyüğünün kucağından atlayarak “Atatürk de yamyammış, Atatürk de yamyammış” diye bağırarak korku içinde eve kadar koşar…
…..
Malatyaspor’un kuruluşundan bu yana her dönem içinde olmuş bir isimdir Fevzi Yener.
Benim yöneticilik yaptığım yıllarda birçok kez beraber çalışma fırsatı bulduğum Fevzi Yener aldığı devlet terbiyesiyle görevini her zaman en iyi şekilde yapmanın gayreti içinde olan biriydi.
Metin Kaya Çağlayan döneminden bir anıyla noktayı koyalım;
Metin Kaya Çağlayan o dönemin en önemli futbolcusu Ünal Karaman’ı satmayı kafasına koymuştu. Fakat yöneticiler olarak bizler bu kararın doğru bir karar olmadığı yönünde görüş bildirmiştik.
Başkan Çağlayan, Yönetici arkadaşım Necdet Narin’i arayarak, karar defterine Ünal’ın satışı ile ilgili bir karar almamızı istemişti. Necdet Narin konuyu bize açtığında Ünal’ın satılmaması için ne yapabiliriz diye derin derin düşündük. Ve karar defterini bir süreliğine kaybetme gibi çok safiyane bir yöntem bulduk. Kulüp müdürümüz rahmetli Fevzi Yener’den karar defterini bir süreliğine evinde muhafaza etmesini rica ettik. Fevzi Abi bizi kırmadan Malatyaspor’un menfaatlerini düşünerek Metin Kaya Çağlayan’a rağmen bu riskli görevi üstlendi.
Malatyaspor’dan sonra çok sevdiği Beşiktaş kongre üyesi olan, maliyeciliğinin yanında spikerlik, futbol yorumculuğu, muhtarlık, kulüp yöneticiliği, kulüp müdürlüğü gibi birçok görevi başarıyla yürüten Fevzi Yener 9 Eylül 2009 günü aramızdan ayrıldı.
Ruhu şad mekanı cennet olsun…
Hizmetlerini unutmayacağız…
Yine bir değerimizi andık sizlere de hatırlattık…
Selam olsun Malatya’mın güzel insanlarına…