Son yıllarda hepimizin çevresinde daha sık karşılaştığı bir durum var: İnsanlar birbirini seviyor gibi yapıyor ama gerçekten seviyor mu, artık bundan emin olmak zor. Dilimizde sevgi sözcükleri çoğaldı; “aşkım, canım, tatlım, bir tanem” demeyi öğrendik. Fakat ne yazık ki bazen bu kelimelerin arkasında gerçek bir sevgi, samimiyet ve vefa bulmak oldukça zor. Birini sevdiğimizi söylemek kolay. Zor olan, o insanın kötü gününde yanında durabilmek. Herkesin iyi olduğu, işlerinin yolunda gittiği, birbirinden çıkar sağladığı dönemlerde dost olmak kolaydır. Asıl mesele, çıkarlar çatıştığında ne yaptığımızdır. Çünkü bazen dün “canım” dediğimiz insan, bugün düşüncelerimize, kararlarımıza veya beklentilerimize uymadığı anda bir anda gözden çıkarılabiliyor. Dün göklere çıkarılan insan, bugün yerden yere vurulabiliyor. İnsan ister istemez soruyor: Daha dün beni seviyordun, bugün ne oldu? Aslında çoğu zaman değişen sevgi değil, çıkar ilişkisidir. İnsanların beklentileri karşılandığı sürece kurulan yakınlık, işler tersine döndüğünde bir anda sona erebiliyor. İşte burada gerçek dostlukla çıkar ilişkisi arasındaki fark ortaya çıkıyor. Bu nedenle hayatta kimseden çok fazla şey beklememeyi öğrenmek gerekiyor. Elbette insanın ailesi, gerçek dostları ve güvenebileceği insanlar olmalı. Ancak herkese hayatımızın bütün kapılarını açmak, en özel acılarımızı, korkularımızı ve sevinçlerimizi herkesle paylaşmak doğru olmayabilir. Çünkü insanın ne zaman neyle karşılaşacağını kestirmek mümkün değil. Bugün bize “Ben senin yanındayım” diyen birinin, yarın yaşadığımız bir sıkıntıyı başkalarına anlatmayacağının garantisi yok. Bazen en büyük acılarımız, en büyük sevinçlerimiz, en özel sırlarımız başkalarının dilinde dolaşmaya başlayabiliyor. Daha da kötüsü, bir zamanlar bize ait olan hassas noktalar, gün gelip bize karşı bir koz olarak kullanılabiliyor. İşte insanı en çok yaralayan da budur. Fakat burada önemli bir ayrım yapmak gerekiyor. Birkaç kötü insanın davranışı yüzünden sevgiden, dostluktan ve insanlara güvenmekten tamamen vazgeçmemeliyiz. Yapmamız gereken herkesten kaçmak değil, kime ne kadar güveneceğimizi öğrenmektir. İnsanları tanımak zaman ister. Söylediklerine değil, zor zamanlardaki davranışlarına bakmak gerekir. Çünkü gerçek sevgi, güzel sözlerden çok davranışlarda kendisini gösterir. Hiç kimse kullanılmayı, küçümsenmeyi veya ötekileştirilmeyi hak etmiyor. Hepimiz eşitiz. Bir insanı diğerinden üstün yapan şey parası, makamı, çevresi veya sahip oldukları değil; ahlakı, vicdanı ve davranışlarıdır. İnsanlar arasında farklılıklar olabilir ama kimsenin bir başkasını değersiz görmeye hakkı yoktur. Bazen bunu unutuyoruz. Oysa hayatın son durağında hepimiz aynı gerçeğe ulaşıyoruz. Mezarda kimsenin makamı, parası, çevresi veya sosyal statüsü kalmıyor. Herkes bu dünyadan bir kefenle göç ediyor. Geriye ise nasıl bir insan olduğumuz, kimlerin hayatına dokunduğumuz ve ardımızda nasıl bir iz bıraktığımız kalıyor. Bu nedenle birbirimizi incitmeden yaşamayı öğrenmeliyiz. Bir insanın zayıf anını eğlence konusu yapmamalı, sırrını başkasına anlatmamalı, acısını koz olarak kullanmamalı ve sırf bizimle aynı düşünmüyor diye onu dışlamamalıyız. Farklı düşünmek düşman olmak değildir. Aynı fikirde olmamak, sevgiyi ve saygıyı ortadan kaldırmamalıdır. Çünkü tıpkı iyilik gibi kötülük de hızla yayılıyor. Bir kişinin yaptığı kötülük, başka bir kötülüğü doğurabiliyor. Buna karşılık bir kişinin gösterdiği anlayış, merhamet ve güzel davranış da çevresindekileri etkileyebiliyor. Sağlam bir gelecek istiyorsak önce kendimizi değiştirmeliyiz. Başkasından beklediğimiz sevgiyi, saygıyı ve dürüstlüğü önce kendimiz göstermeliyiz. Seviyorsak gerçekten sevelim. Dostsak zor günde de dost olalım. Bir insanın hayatına girmişsek onun güvenini boşa çıkarmayalım. Çünkü sevgi, süslü kelimeler söylemek değil; insanın olmadığı yerde bile onun hakkını savunabilmektir. Ve belki de hepimizin kendimize sorması gereken soru şu: Ben insanları gerçekten seviyor muyum, yoksa onlara ihtiyacım olduğu sürece seviyor gibi mi davranıyorum? Bu sorunun cevabı, yalnızca başkalarını değil, aslında kendimizi ne kadar tanıdığımızı da gösterecek.