“Nereden nereye?
Pire, çıktı küreye
Hâlâ diyor yerim dar
Durdurun dünyayı, inecek var”
Hâlâ soruyorlar bana: “Neden sustun?”, diye.
Neden mi sustum?
Tiksindim de ondan…
İğrendim de ondan!
Basitliklerden, adiliklerden, iğrençliklerden…
Yalanı sermaye yapanlardan,
Koltuğunu korumak ya da yeni bir koltuk kapmak için alçalan insan kılıklı mahlûkattan…
O mahlûkata şeklen de olsa benzediğim için sustum.
Yeminine sadık kalmayan, şerefin satan, namusunu kapı ardına atanlardan,
Tiridine ekmeğini banan, paraya ve güce tapanlardan,
Şeytanla dans etmeyi bir büyük marifet sayan bilumum haşeratlardan,
İğrendiğim için, tiksindiğim için sustum.
Adiliklere, alçaklıklara, karşı direncimi kaybettiğim için sustum.
Hem bana niçin sustun diye soru soran dost(?)
Söyler misin, sen neden susuyorsun?
Sen de en az benim kadar mandanın söğüt dalına yuva yaptığını, atı alanın Üsküdar’ı geçtiğini, devenin amuda kalktığını, U dönüşlü yüzsüzleri, dün tükürdüğünü bugün yalayanları görmüyor musun?
Perde mi indi gözlerine?
Mazlumların ahlarının bastıran diyakozların, yalaka, yağcı ve yalamaların seslerini en az benim kadar duymuyor musun?
Söyler misin sen neden susuyor, neden konuşmuyorsun? Ciğerini kediler mi yedi?
Yürek yok mu sende yürek?
Dalağın mı yoksa midenin şişkinliği mi engel konuşmana?
İnançsızlığın mı yoksa içinde büyüttüğün korku mu pranga vurdu diline?
Allah sana da iki göz, iki kulak, bir ağız vermemiş mi ki üç maymunları oynamaktan vaz geçmiyorsun?
Söyle, söyle çekinme!
Yoksa sen de onlardan biri misin?
Yoksa sen de Nemruda odun taşıyan, Firavunu alkışlayan,
Karun’unun hazinesini zenginleştirmesine imkân tanıyan,
Kula kul olanlardan mısın?
Değilsen, neden korkuyor ve niçin susuyorsun?
Değilsen, bana “neden sustun, neden konuşmuyorsun”, diye soruyorsun?
İşte, ben en çok da senin bu korkaklığından, inançsızlığından, pısırıklığından tiksindiğim için sustum.
Senin ihanete göz yuman, imkân tanıyan tavrın tiksindirdi beni.
Onun için susma hakkımı kullanıyor ve susuyorum.
Susuyorum; çünkü susmak, en yüksek haykırıştır!