Geçmişten günümüze ulaşabilen ancak şimdi de yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalan Manusa Dokumacılığı kalitesiyle, ucuzluğuyla bir dönem ülke ve dünya piyasasına damgasını vurdu.
MANUSA DOKUMACILIĞI YAKLAŞIK 140 YIL ARAPGİR’LE ÖZDEŞLEŞMİŞ VAZİYETTE
Bu bağlamda Arapgir’le yaklaşık 140 yıl özdeşleşen Manusa Dokumacılığı 1830’ lu yıllardan başlayarak hızlı bir şekilde yaygınlaşmıştır. Manusa, 1950’li yıllarda önemini kaybederek 1970’ de yok denecek düzeye gelmiştir. Manusa bilhassa, Arapgir’de yün ve pamuklu ipliklerle jakar tezgahlarında dokunan yollu ve nakışlı bir çeşit kumaşa verilen addır. Genellikle köylülerin tercihen giydikleri bu kumaşların nakışlarına göre düz, potikli, çiçekli, bademli, yılan eğrisi, taraklı gibi isimlerle Manusa anılır.
DAHA UCUZ VE SAĞLAM OLDUĞU İÇİN İNGİLİZ DOKUMALARINI HIZLI BİR ŞEKİLDE PİYASALARDAN ÇEKTİ
1800’ler boyunca dokuma geçerliliğini, varlığını korudu. Arapgir dokumaları daha ucuz ve daha sağlam olduğu için İngiliz dokumaları hızlı bir şekilde piyasalarda çekildi. Kazadaki tezgah sayısı arttı ve beş yıl sonra yılda 95 000 kg. ithal iplik bu tezgahlarda dokunmaya başlandı. 1836’da Arapgir bölgesinde 1000 tezgah İngiliz ipliği kullanarak pamuklu dokuyordu. Üretim 30–40 yıl sonrada istikrarlı devam etmekteydi. Dokumalar başta Rusya olmak üzere Erzurum ve diğer yerlere gönderilmekteydi.
1960’ LI YILLARDAN SONRA FABRİKASYON ÜRETİM MANUSA’NIN CAZİBESİNİ AZALTTI
Arapgir’de üretilen Manusa sağlamlığı ve renginin kalıcılığı sayesinde İngiliz Manchester basmalarını karşı yerini korumaktaydı. Manchester basmaları çok ucuz olmasına rağmen Manusa tercih edilmekteydi. 1907’ de Arapgir’deki tezgâhların sayısı 1200’ dür. 1960’ lı yıllardan sonra fabrikasyon üretim Manusa’nın cazibesini azalttı. Günümüzde de Manusa yok olma tehlikesi ile karşı karşıya kaldı.
Muhabir: HANİFE SARI